Tumakas na naman ako.

It is a Tuesday at nandito na naman ako sa Katipunan. Umalis ako kahit kailangan nila ako doon. Ayoko na doon, mostly because of my father. ‘Di ko kasi gets bakit andito pa siya. Feeling ko nga ‘di na siya aalis. Ang gulo na sa condo. Ang gulo na ng buhay ko.

Sobrang lost ko na. Ampangit sa feeling, pero at the same time, wala akong narararamdaman. I feel so defeated. Wala nang saysay buhay ko. Noon pa naman eh. Pero pagkatapos noong failed suicide attempt ko last year, sinabihan akong kumapit sa Diyos at mag-try ulit. Kaya heto, ginagawa ko. Iniisip ko pa nga noon, ano ba? Ba’t nagising pa ako? Kahit man lang sa pagpapakamatay, palpak ako? But I digress.

Ngayong tapos na ang school year at summer na sa UP, wala nang classes to distract myself with. Kailangan ko na rin kumain with the family, which means kailangan kong makita tatay ko. Ayoko doon. The first two times I ate there, sumakit talaga tiyan ko.

I really hope umayos na pamilya namin. What did we do to deserve this? We always try our best even when the odds are stacked against us. Ganoon na lang parati. Pwede ba, maiba naman? Pagod na kami. Please lang.

‘Di ko na talaga alam ano gagawin sa buhay ko. Haaay.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s